Standaard Boekhandel gebruikt cookies en gelijkaardige technologieën om de website goed te laten werken en je een betere surfervaring te bezorgen.
Hieronder kan je kiezen welke cookies je wilt inschakelen:
Technische en functionele cookies
Deze cookies zijn essentieel om de website goed te laten functioneren, en laten je toe om bijvoorbeeld in te loggen. Je kan deze cookies niet uitschakelen.
Analytische cookies
Deze cookies verzamelen anonieme informatie over het gebruik van onze website. Op die manier kunnen we de website beter afstemmen op de behoeften van de gebruikers.
Marketingcookies
Deze cookies delen je gedrag op onze website met externe partijen, zodat je relevantere communicatie op onze eigen website en relevantere advertenties van Standaard Boekhandel op externe platformen te zien krijgt.
Je kan maximaal 250 producten tegelijk aan je winkelmandje toevoegen. Verwijdere enkele producten uit je winkelmandje, of splits je bestelling op in meerdere bestellingen.
In 1970 ontmoette ik Peter Schouw, mijn buurman. Een introverte figuur die samen met zijn Franse vrouw een merkwaardig leven leidde. Vanaf mijn balkon zag ik hem dagelijks sparren met de boksbal, waarop hij met zijn vuisten flink tekeer ging. Zijn hond blafte irritant bij elke vuistslag. Zijn broodmagere vrouw liep soms de tuin in, zwaar opgemaakt, meestal met een zonnebril op. Ik ben nieuwsgierig. Hij is wel aardig, maar niet opgewekt. Eerder in zichzelf gekeerd. Ik vraag hem een keer langs te komen. “Nee, kom jij maar bij mij langs.” Dat heb ik gedaan en vanaf dat moment raakte ik gefascineerd in hem en zijn verhaal. Over zijn jeugd en de avonturen in de oorlog. Lief en leed. Kommer en kwel, maar ook een portie humor. Als ik hem vertel, dat ik een poging wil wagen zijn relaas in boekvorm uit te geven, lijkt hij enthousiast. “Je doet maar. Ik vind het prima!” Ik ben aan de slag gegaan. Maandenlang heb ik achter mijn Olivetti schrijfmachine al zijn anekdotes en belevenissen op A-viertjes getikt. Dat script is 42 jaar lang blijven liggen. Onaangeroerd. Ik vond het nu wel nodig zijn verhaal te publiceren.