Standaard Boekhandel gebruikt cookies en gelijkaardige technologieën om de website goed te laten werken en je een betere surfervaring te bezorgen.
Hieronder kan je kiezen welke cookies je wilt inschakelen:
Technische en functionele cookies
Deze cookies zijn essentieel om de website goed te laten functioneren, en laten je toe om bijvoorbeeld in te loggen. Je kan deze cookies niet uitschakelen.
Analytische cookies
Deze cookies verzamelen anonieme informatie over het gebruik van onze website. Op die manier kunnen we de website beter afstemmen op de behoeften van de gebruikers.
Marketingcookies
Deze cookies delen je gedrag op onze website met externe partijen, zodat je op externe platformen relevantere advertenties van Standaard Boekhandel te zien krijgt.
Bedankt voor het vertrouwen het afgelopen jaar! Om jou te bedanken bieden we GRATIS verzending (in België) aan op alles gedurende de hele maand januari.
Afhalen na 1 uur in een winkel met voorraad
In januari gratis thuislevering in België
Ruim aanbod met 7 miljoen producten
Bedankt voor het vertrouwen het afgelopen jaar! Om jou te bedanken bieden we GRATIS verzending (in België) aan op alles gedurende de hele maand januari.
Je kan maximaal 250 producten tegelijk aan je winkelmandje toevoegen. Verwijdere enkele producten uit je winkelmandje, of splits je bestelling op in meerdere bestellingen.
In januari gratis thuislevering in België (via bpost)
Gratis levering in je Standaard Boekhandel
Omschrijving
SUELE hablarse de poetas con "voz propia"; de Hugo Mujica (Buenos Aires, 1942) se debería decir, y se dice, que es un poeta con silencio propio. Es ese silencio que nos da a escuchar, y en el que nos escuchamos, lo que más singulariza su obra, así como lo que convoca a sus ya tantos lectores. Después de seis años sin publicar poesía ùtoda su obra poética anterior fue recogida por Seix Barral de Argentina en Poesía completa 1983-2004ù nos entrega este nuevo libro, que lejos de sorprendernos con novedades o quiebres, nos asombra revelando honduras. También aquí el personaje de su poetizar pensante o su pensar poetizante ùcomo diría Nietzscheù es la condición humana, la vida misma. Sin enjuiciarla simplemente la muestra, y nos hace ver en su desnudez ùla que a todos nos asemejaù lo que no solemos ver: el abismo de belleza y misterio sobre el que pendemos, desde el cual brotamos, hacia el que marchamos. Y esto mismo en sus palabras: Hay vidas en las que el alma se abre más hondo que donde esas vidas laten, se abre como un relámpago sin cielo ni trueno, como una herida sin pecho o un abismo donde la belleza es alba.