Standaard Boekhandel gebruikt cookies en gelijkaardige technologieën om de website goed te laten werken en je een betere surfervaring te bezorgen.
Hieronder kan je kiezen welke cookies je wilt inschakelen:
Technische en functionele cookies
Deze cookies zijn essentieel om de website goed te laten functioneren, en laten je toe om bijvoorbeeld in te loggen. Je kan deze cookies niet uitschakelen.
Analytische cookies
Deze cookies verzamelen anonieme informatie over het gebruik van onze website. Op die manier kunnen we de website beter afstemmen op de behoeften van de gebruikers.
Marketingcookies
Deze cookies delen je gedrag op onze website met externe partijen, zodat je op externe platformen relevantere advertenties van Standaard Boekhandel te zien krijgt.
Je kan maximaal 250 producten tegelijk aan je winkelmandje toevoegen. Verwijdere enkele producten uit je winkelmandje, of splits je bestelling op in meerdere bestellingen.
Natuurlijk is er van alles te zeggen over de executie van Leo Vindevogel (1888-1945), oorlogsburgemeester van de Oost-Vlaamse gemeente Ronse van 1941 tot 1944. Het leed dat hem en zijn nabestaanden is aangedaan valt niet goed te praten. Maar moeten we de man daarom als een halve heilige verheerlijken? En willen we echt dat ‘zijn ideaal’ blijft voortbestaan? Bijna tachtig jaar na de capitulatie van nazi-Duitsland lijkt het soms alsof de oude demonen opnieuw de kop opsteken. Goddank hoeft mijn tante Marie dit niet meer mee te maken. Zij woonde tijdens de Tweede Wereldoorlog in dezelfde Vlaamse Ardennen als Vindevogel. De volle draagwijdte van haar noodlot wordt mij duidelijk op het moment dat ik een afschrift van een brief van de oorlogsburgemeester van Oudenaarde over haar verdwenen broer Robert in handen krijg. Ik probeer te begrijpen hoe het kan dat een burgemeester zijn eigen mensen, zijn eigen inwoners, zo kan haten en zo slaafs de bezetter ter wille kan zijn. Voor mijn tante was het duidelijk: mensen als Vindevogel hebben met hun ‘ideaal’ het leven van haar broer in de kiem gesmoord. Nu mijn tante er niet meer is, besluit ik haar geschiedenis te reconstrueren en de leemtes te vullen. ‘Wit verdriet, zwart verdriet’ vertelt het verhaal van de kleine oorlog van mijn tante Marie. Met lessen die we niet mogen vergeten.