Het verhaal gaat in hoofdzaak over Artie, een leraar geschiedenis op een middelbare school. Hij is het type leraar dat je zelf graag voor de klas zou zien staan: empathisch, gelooft in zijn leerlingen en leert hen voor zichzelf te denken Maar ondanks dat hij zo geliefd is, voelt Artie zich eenzaam en depressief. Voor hem voelt het een beetje alsof hij een dubbelleven leidt: er zijn, maar er niet meer willen zijn. Hij bedenkt manieren hoe hij op een zo natuurlijke manier een einde aan zijn leven zou kunnen maken.
Artie is al jaren getrouwd met Evie; hun relatie is eerder koel te noemen. Evie is zich totaal niet bewust van de depressieve gevoelens van haar man, luistert nauwelijks naar wat hij te vertellen heeft en leeft vooral in haar eigen wereld. Hun zoon Rob was betrokken bij een verkeersongeval waarbij zijn vriendin om het leven kwam. Je voelt al snel aan dat er onderhuids heel wat meer speelt dan een uitgebluste relatie en een afstandelijke zoon.
Artie en Ron hebben, buiten de ware toedracht van het verkeersongeluk, nog een ander familiegeheim gemeenschappelijk en dat verbindt hen, maar tegelijkertijd isoleert het hen ook van iedereen om hen heen. Het feit dat Artie deze geheimen niet wil delen, draagt natuurlijk bij aan de gevoelens van eenzaamheid en hij vraagt zich af of dingen verzwijgen ook liegen is.
Los daarvan kampt Artie met de existentiële vraag: ‘Is er vrije wil?’ Het is fascinerend hoe deze vraag niet abstract blijft en je merkt dat trauma, opvoeding en omstandigheden meespelen en Artie op een trein zonder bestemming zet, want als je leven vooraf al beïnvloed was, door trauma bijvoorbeeld, kun je dan nog écht kiezen? Terwijl Artie met niemand kan praten over zijn trauma, zijn depressie of familiegeheimen, vinden hij en Rob elkaar in deze grote abstracte vraag. Soms loopt verbinding niet via het hart, maar via het hoofd, en het is mooi om te zien hoe Strout deze twee karakters heel dicht bij elkaar brengt.
Dit boek schuwt ook de politieke situatie in Amerika niet; Strout legt vrij expliciet de chaos en onkunde bloot. Best wel moedig, want het geeft de urgentie van de situatie weer en zonder met de vinger te wijzen weten we allemaal wat ze bedoelt en benoemt.
Ik voelde me op elk moment deelgenoot in deze roman en heb genoten van begin tot eind.
Ik hoor iemand zeggen ‘De beste Strout tot nu toe’ en ik geloof het meteen zonder ander werk van haar gelezen te hebben. Een aanrader, echt waar!
Voor iedereen die houdt van familiedynamieken, geheimen en existentiële vragen.
Mitsy van Standaard Boekhandel Hasselt