Standaard Boekhandel gebruikt cookies en gelijkaardige technologieën om de website goed te laten werken en je een betere surfervaring te bezorgen.
Hieronder kan je kiezen welke cookies je wilt inschakelen:
Technische en functionele cookies
Deze cookies zijn essentieel om de website goed te laten functioneren, en laten je toe om bijvoorbeeld in te loggen. Je kan deze cookies niet uitschakelen.
Analytische cookies
Deze cookies verzamelen anonieme informatie over het gebruik van onze website. Op die manier kunnen we de website beter afstemmen op de behoeften van de gebruikers.
Marketingcookies
Deze cookies delen je gedrag op onze website met externe partijen, zodat je op externe platformen relevantere advertenties van Standaard Boekhandel te zien krijgt.
Bedankt voor het vertrouwen het afgelopen jaar! Om jou te bedanken bieden we GRATIS verzending (in België) aan op alles gedurende de hele maand januari.
Afhalen na 1 uur in een winkel met voorraad
In januari gratis thuislevering in België
Ruim aanbod met 7 miljoen producten
Bedankt voor het vertrouwen het afgelopen jaar! Om jou te bedanken bieden we GRATIS verzending (in België) aan op alles gedurende de hele maand januari.
Je kan maximaal 250 producten tegelijk aan je winkelmandje toevoegen. Verwijdere enkele producten uit je winkelmandje, of splits je bestelling op in meerdere bestellingen.
In januari gratis thuislevering in België (via bpost)
Gratis levering in je Standaard Boekhandel
Omschrijving
Alain Bosquet, disparu en 1997, a voulu que ce livre soit posthume. À la fois journal et bilan, il y regarde la mort en face, comme peu d'hommes ont eu le courage de le faire. C'est l'effroyable portrait d'un mourant. Il dit le corps qui se défait, la douleur, la maladie, les nuits infernales, la peur. Dieu n'est qu'une médecine douce. Et d'ailleurs le vrai créateur, c'est lui-même, le poète. Il note les souvenirs que sa mémoire retrouve en désordre. Ce peut être Utah Beach, le 9 juin 1944, ou le grâcieux genou d'une joueuse de tennis, dans les années 30. "La mémoire n'est pas sérieuse !" Il révise sa bibliothèque et pense qu'il faut en jeter les neuf dixièmes. Et il donne les noms. De même pour les papiers, les photos, les objets. Il a beaucoup condamné, haï le monde. Maintenant, il écrit : "Je ne m'aime pas : c'est une vieille histoire. Je m'estime de moins en moins." Un départ se termine par des remerciements sarcastiques. Superbe tirade d'un écrivain pour qui les mots et l'écriture ont été l'ultime fidélité.