Standaard Boekhandel gebruikt cookies en gelijkaardige technologieën om de website goed te laten werken en je een betere surfervaring te bezorgen.
Hieronder kan je kiezen welke cookies je wilt inschakelen:
Technische en functionele cookies
Deze cookies zijn essentieel om de website goed te laten functioneren, en laten je toe om bijvoorbeeld in te loggen. Je kan deze cookies niet uitschakelen.
Analytische cookies
Deze cookies verzamelen anonieme informatie over het gebruik van onze website. Op die manier kunnen we de website beter afstemmen op de behoeften van de gebruikers.
Marketingcookies
Deze cookies delen je gedrag op onze website met externe partijen, zodat je op externe platformen relevantere advertenties van Standaard Boekhandel te zien krijgt.
Je kan maximaal 250 producten tegelijk aan je winkelmandje toevoegen. Verwijdere enkele producten uit je winkelmandje, of splits je bestelling op in meerdere bestellingen.
Depuis quatre ans, l’intelligence artificielle générative rebat toutes les cartes : sur le travail, l’art, la création, le savoir, l’éducation, l’économie.
Face à cette déferlante, nous sommes tentés de nous laisser aller, telle Ophélia dans les eaux profondes, et renoncer à exercer sur elle un jugement critique : « A quoi bon ? De toute façon, elle est là », soupire Michel Super, le technofataliste.
Dans un essai au vitriol, d’une ironie cinglante, habité par les figures de Jacques Ellul et de Georges Bernanos, Abel Quentin dénonce notre ivresse technologique, qui aggrave la crise écologique. Il fait un constat abrupt : l’homme augmenté est un homme diminué en devenir. Dans notre monde volatil et dangereux, les sociétés qui protégeront l’intelligence humaine pourraient bien détenir, à long terme, un avantage décisif. Il appelle au sursaut : pas un baroud d’honneur, mais une fronde joyeuse et transgressive.