Standaard Boekhandel gebruikt cookies en gelijkaardige technologieën om de website goed te laten werken en je een betere surfervaring te bezorgen.
Hieronder kan je kiezen welke cookies je wilt inschakelen:
Technische en functionele cookies
Deze cookies zijn essentieel om de website goed te laten functioneren, en laten je toe om bijvoorbeeld in te loggen. Je kan deze cookies niet uitschakelen.
Analytische cookies
Deze cookies verzamelen anonieme informatie over het gebruik van onze website. Op die manier kunnen we de website beter afstemmen op de behoeften van de gebruikers.
Marketingcookies
Deze cookies delen je gedrag op onze website met externe partijen, zodat je op externe platformen relevantere advertenties van Standaard Boekhandel te zien krijgt.
Bedankt voor het vertrouwen het afgelopen jaar! Om jou te bedanken bieden we GRATIS verzending (in België) aan op alles gedurende de hele maand januari.
Afhalen na 1 uur in een winkel met voorraad
In januari gratis thuislevering in België
Ruim aanbod met 7 miljoen producten
Bedankt voor het vertrouwen het afgelopen jaar! Om jou te bedanken bieden we GRATIS verzending (in België) aan op alles gedurende de hele maand januari.
Je kan maximaal 250 producten tegelijk aan je winkelmandje toevoegen. Verwijdere enkele producten uit je winkelmandje, of splits je bestelling op in meerdere bestellingen.
Le livre est consacré à l’étude de trois œuvres appartenant à la littérature française du XXe siècle : Le Diable et le Bon Dieu de Jean-Paul Sartre (1951), Les Noyers de l’Altenburg d’André Malraux (1943) et Les Géorgiques de Claude Simon (1981). Ces œuvres affrontent un problème commun (celui du sens de l’histoire, révélé par l’expérience de la guerre), qu’elles abordent de manière singulière — aussi bien sur le plan formel de la composition littéraire que sur le plan thématique du traitement de la question philosophique de l’histoire. Le théâtre, pour Sartre, est le terrain privilégié où apparaît l’aliénation ontologique du héros incapable d’entrer dans l’histoire. Le dernier roman de Malraux marque le dépassement du récit historique vers la transcendance de l’art et de l’homme. Simon, enfin, met en question la notion même de « roman historique », l’Histoire se donnant comme l’excès irreprésentable de tout discours.