Standaard Boekhandel gebruikt cookies en gelijkaardige technologieën om de website goed te laten werken en je een betere surfervaring te bezorgen.
Hieronder kan je kiezen welke cookies je wilt inschakelen:
Technische en functionele cookies
Deze cookies zijn essentieel om de website goed te laten functioneren, en laten je toe om bijvoorbeeld in te loggen. Je kan deze cookies niet uitschakelen.
Analytische cookies
Deze cookies verzamelen anonieme informatie over het gebruik van onze website. Op die manier kunnen we de website beter afstemmen op de behoeften van de gebruikers.
Marketingcookies
Deze cookies delen je gedrag op onze website met externe partijen, zodat je op externe platformen relevantere advertenties van Standaard Boekhandel te zien krijgt.
Bedankt voor het vertrouwen het afgelopen jaar! Om jou te bedanken bieden we GRATIS verzending (in België) aan op alles gedurende de hele maand januari.
Afhalen na 1 uur in een winkel met voorraad
In januari gratis thuislevering in België
Ruim aanbod met 7 miljoen producten
Bedankt voor het vertrouwen het afgelopen jaar! Om jou te bedanken bieden we GRATIS verzending (in België) aan op alles gedurende de hele maand januari.
Je kan maximaal 250 producten tegelijk aan je winkelmandje toevoegen. Verwijdere enkele producten uit je winkelmandje, of splits je bestelling op in meerdere bestellingen.
« Microcosme de 5 000 habitants environ, comprenant des jeunes et des vieux, des administrateurs et des administrés, des malades et des médecins, des clochards et des policiers l’asile de Nanterre est un terrain ethnologique exceptionnel. Enclave infâme, séparée des H.L.M. et des cités de transit territoire des « petits vieux » et des « cloches », qui s’étend à la périphérie de la commune de Nanterre, quelque part du côté de Colombes ; murs de pierres et grilles sévères, entrée gardée, source intarissable de légendes et de rumeurs : la Maison de Nanterre, un mythe urbain plus qu’une réalité. Après avoir tant parlé de l’asile, pourquoi ne pas entendre le discours asilaire tel qu’il est effectivement prononcé ? Pourquoi ne pas joindre l’étude de l’hospice à celle de l’hôpital psychiatrique et des prisons ? Pourquoi enfin ne pas décrire cet autre enfermement, plus insidieux, et qui est celui des vieillards ? » C.B.