Standaard Boekhandel gebruikt cookies en gelijkaardige technologieën om de website goed te laten werken en je een betere surfervaring te bezorgen.
Hieronder kan je kiezen welke cookies je wilt inschakelen:
Technische en functionele cookies
Deze cookies zijn essentieel om de website goed te laten functioneren, en laten je toe om bijvoorbeeld in te loggen. Je kan deze cookies niet uitschakelen.
Analytische cookies
Deze cookies verzamelen anonieme informatie over het gebruik van onze website. Op die manier kunnen we de website beter afstemmen op de behoeften van de gebruikers.
Marketingcookies
Deze cookies delen je gedrag op onze website met externe partijen, zodat je op externe platformen relevantere advertenties van Standaard Boekhandel te zien krijgt.
Je kan maximaal 250 producten tegelijk aan je winkelmandje toevoegen. Verwijdere enkele producten uit je winkelmandje, of splits je bestelling op in meerdere bestellingen.
François Mauriac reste toujours où on ne l'attend pas. Il écrivait en 1962, après avoir stigmatisé l'érotisme pictural de Leonor Fini: Je suis plein d'humilité, car en art j'ai des idées de l'autre monde, on s'en doute. Il ne cessa d'évoquer au fil de sa plume romanesque et journalistique le monde des arts. Se dégage de ses écrits le portrait d'un homme qui s'intéressa à l'univers créatif auquel il participait en acteur et en juge, le verbe libre. De Chagall à Zadkine, via Picasso; de Jacques Chazot à Zizi Jeanmaire; de Brigitte Bardot à Salvatore Adamo, via Johnny Hallyday, il bifurqua. Sans jamais perdre de vue son projet, vital: la vérité.