Bedankt voor het vertrouwen het afgelopen jaar! Om jou te bedanken bieden we GRATIS verzending (in België) aan op alles gedurende de hele maand januari.

Afhalen na 1 uur in een winkel met voorraad
In januari gratis thuislevering in België
Ruim aanbod met 7 miljoen producten

Bedankt voor het vertrouwen het afgelopen jaar! Om jou te bedanken bieden we GRATIS verzending (in België) aan op alles gedurende de hele maand januari.

Afhalen na 1 uur in een winkel met voorraad
In januari gratis thuislevering in België
Ruim aanbod met 7 miljoen producten

Winkels

Verlanglijstje

Winkels

Verlanglijstje

Zoeken

Volg ons op

140 winkels

Wist je dat er in Vlaanderen voor iedereen een Standaard Boekhandel is binnen een straal van 7 km?

Vind hier een winkel

€ 103,45

+ 206 punten

Levering 1 à 2 weken

Eenvoudig bestellen

Veilig betalen

In januari gratis thuislevering in België (via bpost)

Gratis levering in je Standaard Boekhandel

Omschrijving

The Viikyapadiya of Bhartrhari and the Pramii1Jasamuccaya of Dignaga - are seminal texts in the history of ancient Indian philosophy. One text deals with grammar, the other with logic, both are the work of committed metaphysicians. Written within a span of less than a hundred years, between the fifth and the sixth centuries A.D., these texts have generally been treated separately, as representing independent schools of thought. This essay attempts to interpret these texts jointly, as a dialogue between a grammarian and a logician. This way of approaching these texts highlights unexpected facets of Bhartrhari's and Dignaga's theories of language and is intended to identify the individual achievements of each. Above all, this treatment is an exercise in writing the intellectual history of a period in time, rather than a history of a school of philosophy. The prevailing view of Bhartrhari holds that his linguistic techniques are not intrinsic to his metaphysics. The conclusions reached in the present essay are that Bhartrhari's metaphysics underlie his linguistic techniques and articulate their presuppositions. The prevailing view of Dignaga maintains that for him language deals with illusory entities and must falsify what is real. The conclusions reached in the present essay are that Dignaga's logical rules are designed to ensure that in using language one is not committed to a belief in fictional entities. My debt to modern scholarship in the field is considerable.